Tyle naraz świata ze wszystkich stron świata: 
moreny, mureny i morza i zorze 
i ogień i ogon i orzeł i orzech - 
jak ja to ustawię, gdzie ja to położę? 
Te chaszcze i paszcze i leszcze i deszcze, 
bodziszki, modliszki - gdzie ja to pomieszczę? 
Motyle, goryle, beryle i trele - 
dziękuje, to chyba o wiele za wiele. 
Do dzbanka jakiego ten łopian i łopot 
i łubin i popłoch i przepych i kłopot? 
Gdzie zabrać kolibra, gdzie ukryć to srebro, 
co zrobić na serio z tym żubrem i zebrą? 
Już taki dwutlenek rzecz ważna i droga, 
a tu ośmiornica i jeszcze stonoga! 
Domyślam się ceny, choć cena z gwiazd zdarta - 
dziękuję, doprawdy nie czuję się warta. 
Nie szkoda to dla mnie zachodu i słońca? 
Jak ma się w to bawić osoba żyjąca? 
Na chwilę tu jestem i tylko na chwilę: 
co dalsze przeoczę, a resztę pomylę. 
Nie zdążę wszystkiego odróżnić od próżni. 
Pogubię te bratki w pośpiechu podróżnym. 
Już choćby najmniejszy - szalony wydatek: 
fatyga łodygi i listek i płatek 
raz jeden w przestrzeni, od nigdy, na oślep, 
wzgardliwie dokładny i kruchy wyniośle.

napisała Wisława Szymborska
zamieścił problem

Trochę tej roboty jest, ale skoro to jeszcze nie ostatnia chwila, mogę napisać notkę. W najbliższym czasie - impreza, którą muszę nie tyle przygotować, co zaopatrzyć w katerink własnej roboty. Hańbą byłoby dla mnie, gdyby goście jeść mieli chipsy i pić napoje nieschłodzone. Dlatego w zamiarach są sałatki i dania na gorąco, również dla wegetarian.

[Jak moja miłość do ludzi przybierze rozmiary światowego kataklizmu, prosze dać mi znać. Na razie to tylko patologia.]

Potem, a właściwie równocześnie, ale NA potem musze obejrzeć wszystkie filmy jednego polskiego reżysera, bo jadę w maju na występy "z tytułem". Ależ będzie zabawnie! Tym bardziej, że wszystko na się kręcić wokół kina nieartystycznego i niesnobistycznego, ale, coż, normalnego.
Następnie to ja bym już chciał pracować, albo myśleć o pracy... Po drodze do myślenia przyjdzie mi zaliczyć jeszcze miasto królewskie kilka razy, a tam studenci i zajęcia, a tam poeci i wywiady, a tam staruszkowie i uwielbienie w oczach, och, ach. Że nie wspomnę o świętach, długich weekendach i tych wszystkich towarzystkich sprawach, które stają na drodze i stawiają na głowie wzbiosłe plany.

Zawsze kiedy mam wybór - rozmowę z kimś (nawet tylko częściowo) bliskim czy pracę, wybieram rozmowę.
- Praca jest dla głupich - jak mówił Lesiu. 
- Praca nie zając, nie ucieknie - rzecze przysłowie.
- Szybciej przeminie człowiek niż moje najpoważniejsze obowiązki zawodowe - powiem ja.
Moi rodzice stwierdziliby na to swoje odwieczne: - Jestem nieodpowiedzialny!

Hmm, czyli jeszcze nie taki stary...?

by problem